Królestwo Portugalii

Cele krótkiej kampanii: zdobyć 15 regionów, pokonać następujące frakcje – Hiszpania, Maurowie

Cele pełnej kampanii: zdobyć 45 regionów, w tym: Jerozolima

Początkowa liczba generałów: 3

Początkowa liczba regionów: 2 (M – 1, Z – 1)

Rys historyczny

Portugalia była historyczną krainą w zachodniej części Półwyspu Iberyjskiego, wchodzącą w skład Imperium Rzymskiego. Po germańskim najeździe na Półwysep (409 rok) większą część jego zachodnich obszarów opanowali początkowo Swewowie, tworząc królestwo ze stolicą w Bradze, następnie Wizygoci zajęli w 469 roku południową część dzisiejszej Portugalii, a w 585 — jej północne obszary. Po rozbiciu (711–718) przez Arabów królestwa Wizygotów ziemie Półwyspu objął kalifat Umajjadów. Prowadzona od VIII wieku chrześcijańska rekonkwista objęła w IX–XI wieku rejon Bragi, Porto i Coimbry, które zostały zdobyte przez królów Leónu i Kastylii. Obszar ten, związany początkowo z prowincją Galicją, w 1097 roku wydzielono w hrabstwo Portucale z ośrodkiem w Porto (staroż. Portus Cale), nadając je w lenno Henrykowi Burgundzkiemu; w 1139 roku jego syn przyjął tytuł króla Portugalii (Alfons I Zdobywca) i uzyskał niezależność swego państwa (ze stolicą w Coimbrze) od Leónu i Kastylii.

Do połowy XIII wieku Portugalia kontynuowała rekonkwistę zachodniego pasa Półwyspu Iberyjskiego; oprócz rodzimego rycerstwa świeckiego w walkach uczestniczyły zakony rycerskie (m.in. Aviz) oraz krzyżowcy zachodnioeuropejscy (zdobycie Lizbony w 147 roku). W 1249 roku osiągnięto wybrzeże Algarve na południu (Portugalia uzyskała obecny kształt terytorialny). Równocześnie monarchia dążyła do ograniczenia rosnącej potęgi możnych, Kościoła i zakonów rycerskich; popierała rozwój handlu i miast. W XIII wieku rada królewska przekształciła się w parlament stanowy, Kortezy, do których w 1254 dopuszczono delegatów miast. Około 1255 roku przeniesiono stolicę do Lizbony, gdzie w latach 1288–1290 powstał pierwszy portugalski uniwersytet.

W toku XIV i XV wieku Portugalia, dzięki uporządkowaniu spraw wewnętrznych i budowie silnej floty, uzyskała możliwość aktywnego udziału w pierwszym etapie tworzenia wielkich imperiów kolonialnych. W 1494 roku papież Aleksander VI, na nieszczęście dla Portugalczyków – z pochodzenia Hiszpan, wyznaczył tzw. południk papieski, oddzielający zamorskie posiadłości Portugalii i Hiszpanii w Ameryce Południowej i Środkowej, zwanej poźniej Łacińską. Na mocy układu, Portugalii przypadł niewielki skrawek wschodniej Ameryki Południowej na obszarze dzisiejszej Brazylii. Dało to impuls do długotrwałej rywalizacji hiszpańsko-portugalskiej na terenie południowej części Nowego Świata.

Porady taktyczne

Rozpoczynamy w sytuacji nietypowej: dwa miasta, jakie posiadamy, rozdzielone są od siebie ziemiami innego państwa. Obydwa regiony od początku rozgrywki znajdują się także w orbicie zainteresowania sąsiadów. Dostęp do morza ułatwia jednak czerpanie korzyści z handlu, co daje nam możliwość powolnego, acz systematycznego rozwoju.

W zamku w Pampelunie rekrutujemy silną armię, za pomocą której zajmujemy Saragossę oraz, jeżeli nie będzie się to wiązało ze zbytnim ubytkiem sił, Walencję. Następnie zawiązujemy strategiczny sojusz z Hiszpanią, wzmocniony mariażem, bądź z Maurami w celu wyeliminowania Hiszpanii (wówczas warto jeszcze wzmocnić swoją pozycję przymierzem z Francją, szachując w ten sposób rywala). Wojna z którymś z ościennych krajów czeka nas zaraz na początku rozgrywki i raczej nie można jej uniknąć.

Jeżeli za swój pierwszy cel obraliśmy Hiszpanię, atakujemy ją z dwóch stron. Armia ze stolicy, najlepiej pod wodzą władcy, atakuje Leon, natomiast siły z zamku w Pampelunie, wspierane posiłkami od podbitych niedawno rebeliantów, ruszają na Toledo. Przy odrobinie szczęścia, w ciągu kilku tur sprawa zostanie rozwiązana, a papież nie zdąży zareagować. Gdyby jednak padła groźba klątwy, wypada odczekać kilka tur i, zebrawszy dodatkowe siły, ostatecznie zgnieść Hiszpanię.

W dalszej kolejności należy zabrać się za niewiernych. Niestety, do tego czasu zdążyli oni zapewne zebrać potężną armię, dlatego rozprawa z nimi będzie długa i krwawa. Należy korzystać zarówno z wojsk lądowych, jak i floty. W miarę możliwości, pomyśleć trzeba o przeniesienie zmagań do prowincji afrykańskich wroga, tak by odciąć go od zasobów bogatych miast handlowych. Warto także udać się do papieża w celu wysondowania możliwości organizacji ogólnoeuropejskiej krucjaty przeciwko Kalifatowi. W końcu Maurowie, atakowani z dwóch stron, ulegną, a gracz stanie przed wyborem kolejnych dwóch, całkowicie ambiwaletnych wariantów ekspansji: na ziemie Francji lub wschodniej Afryki Północnej, w kierunku Egiptu. Zaufanie Stolicy Apostolskiej determinowane jest udziałem w krucjatach, a zdobycie Jerozolimy stanowi warunek konieczny do zwycięstwa, warto zatem zameldować się na terenie Ziemi Świętej przed innymi.

Nasze Media Społecznościowe

Promocje

ToB Promocja

YouTube Total War

Kanały YouTube

Spotkania Multiplayer

Czwartki z antykiem

Luźne granie w Warhammera

Oficjalni Partnerzy

Cenega

Muve

Team Speak