Jedno z największych i najbardziej aktywnych podczas wędrówek ludów plemion germańskich. Według legendy, do Europy przybyć mieli z Gotlanddi, wyspy na Morzu Bałtyckim. Stamtąd, pod wodzą Beriga, na trzech okrętach przepłynęli Bałtyk i wylądowali na terenach dzisiejszej Polski, wędrując w górę Wisły i Bugu. Stworzona przez nich kultura nosi miano oksywskiej i wielbarskiej. W końcu II wieku n.e. dotarli nad Morze Czarne, gdzie w toku walk zmieszali się z osiedlonymi tam Alanami, tworząc odręb kultury czernihowskiej.
Świat rzymski po raz pierwszy usłyszał o Gotach w toku najazdów III wieku n.e., kiedy to naciskane przez nich plemiona nie miały innego wyjścia, jak przekroczyć granice Imperium i ratować się przed napastnikami ucieczką. W IV wieku na terenie dzisiejszej Ukrainy i południowej Rosji nastąpił podział plemion gockich na wschodnich Ostrogotów, zamieszkujących tereny na wschód od Dniestru, oraz zachodnich Wezjów, zwanych później Hunami. W 375 roku oba odłamy musiały się ratować przed inwazją Hunów. Plemiona gockie zajęły Dację, by następnie przeprawić się przez Dunaj i zalać Trację oraz inne prowincje bałkańskie. W 378 roku Goci zadali druzgocącą klęskę armii rzymskiej pod wodzą cesarza Walensa pod Adrianopolem. Bitwę tę uznaje się za zapowiedź przyszłego losu zachodniego Imperium. Zwycięzcy rozeszli się po całych Bałkanach, by wreszcie uzyskać swobodne prawo osiedlenia się w Ilirikum, z zastrzeżeniem, iż zobowiązują się bronić wschodniej granicy przed najazdami innych barbarzyńców.
Zarówno Ostrogoci, jak i Wizygoci odegrali w toku V wieku ogromną rolę w ostatecznym upadku Rzymu. Duże zgrupowanie Wizygotów pod wodzą Alaryka, pozostające w najemnej służbie rzymskim władcom, w 408 roku, rozczarowane odmową zapłaty w złocie i żywności, ruszyło na Italię. Alaryk zaakceptował początkowo zaproponowany przez cesarza Honoriusza okup, dwa lata później jednak zdecydował się zagrać va banque. 24 sierpnia 410 roku wraz ze sporymi siłami pojawił się pod murami Rzymu, budząc przerażenie w sercach mieszkańców Wiecznego Miasta, które od czasów Hannibala nie widziało pod swoimi murami obcych wojsk. Miasto poddało się po krótkiej walce. Pierwsze zdobycie Rzymu przez barbarzyńców miało w ówczesnym świecie raczej oddźwięk psychologiczny, niż polityczny.
Dalej Wizygoci założyli własne królestwo na terenie południowo-zachodniej Galii, dawnej Galii Narbońskiej, ze stolicą w Tuluzie. Wkrtótce, skutkiem naporu Franków, musieli stamtąd uciekać do Hiszpanii, gdzie z powodzeniem prowadzili wojny przeciwko rezydującym tam już jakiś czas Wandalom. Stworzone przez Wizygotów na terenie Półwyspu Iberyjskiego państwo przetrwało aż do najazdu Arabów w VIII wieku.
Podobnie śmiało w zachodnim Cesarstwie poczynali sobie Ostrogoci. Wskutek chwilowego “bezkrólewia” na granicach, już po rozpadzie imperium Hunów i przesunięciu plemion Franków w głąb Galii, podbili nadgraniczną Panonię, ustanawiając tam swoje królestwo. Następnie, w 491 roku, król Ostrogotów Teodoryk Wielki w porozumieniu z bizantyjskim cesarzem Zenonem I zaatakował Italię, co doprowadziło do stworzenia tam kolejnego ostrogockiego państwa ze stolicą w Rawennie. Kres panowaniu Ostrogotów w Italii przyniosła próba restauracji zachodniego Imperium za czasów Justyniana oraz najazd Longobardów, który nastapił kilka lat później.